Verandering begint waar beweging ontstaat
Jij weet wat er speelt
Nu leer je het ook zeggen
Je bent blij met je baan en de verantwoordelijkheden die je hebt. Je werkt er dan ook heel hard voor. Je zit in een omgeving met sterke meningen waarin iedereen over elkaar heen buitelt om zijn zegje te doen. Een omgeving waar vooral mannen de toon zetten, en waar analytisch en direct de norm is. Jij ervaart en voelt veel meer, maar leerde vanzelf dat dit gevoel er in deze omgeving niet toe doet. Dus stel je het bij, keer op keer, om serieus genomen te worden.
Je voelt feilloos aan wat er speelt en nodig is wanneer je met collega's in overleg bent, maar je vindt het lastig om echt je ruimte in te nemen en jouw mening te laten horen. Het maakt je gefrustreerd en onzeker, je pakt meer werk op dan je zou willen en je merkt dat je jezelf steeds kleiner maakt. Je partner ziet je thuiskomen, moe, geïrriteerd, in je hoofd. Je bent er wel, maar eigenlijk ook niet. Je praat enthousiast over werk, maar voelt je leeg. Is dit de versie van jezelf die je wilt zijn? Je bent er zo klaar mee om harder te werken dan je collega's, om niet gehoord te worden, om uit onzekerheid niet te zeggen wat je werkelijk denkt en voelt, om steeds maar energie te verliezen...
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen. Je voelde aan alles dat iedereen ‘ja’ zei maar ‘nee’ gingen doen en toch benoemde je het niet. Onzeker of het wel klopte wat je voelde en bang om te veel gedoe te veroorzaken. Daarnaast wil je baas het toch alleen maar over inhoud hebben. Je voelt je zo gefrustreerd!
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom laat ik dit over mijn kant gaan? Zo stom van mezelf.”
Altijd goed voorbereid
Je hebt de presentatie extra goed voorbereid, veel tijd in gestoken. Niet omdat het moest, maar omdat je niet het risico wilde lopen dat iemand een vraag stelt waar jij het antwoord niet op weet. Thuis, eindelijk ontspannen, besef je dat je collega's er de helft van de tijd in staken en hun presentatie evengoed prima werd ontvangen. Je begint te malen: "Waarom heb ik het gevoel dat ik het altijd feilloos moet doen, terwijl een ander gewoon zijn ding doet en serieus genomen wordt?"
Nog even erbij doen
Aan het einde van het overleg wordt er gevraagd wie dit erbij kan pakken. Het blijft stil. Jij weet dat je agenda al overvol zit, dat je eigenlijk geen ruimte meer hebt. Maar je voelt de blikken, de stilte die langer duurt dan prettig is, en voor je het weet hoor je jezelf zeggen: "Ik pak het wel op." Weer. Onderweg naar huis denk je: "Waarom zeg ik niet gewoon dat het me nu even niet lukt? Waarom is stilte voor mij een signaal om te reageren, en voor een ander blijkbaar niet? "
Dicht slaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom durf ik dit toch niet? Bang dat ze het niet serieus nemen en ik vervolgens dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Herken je dit?
Wat als je zo doorgaat?
Je bent er. Maar onder elk moment van zwijgen zit dezelfde vraag: wat zullen ze van me denken? Dat je het niet weet. Dat je lastig bent. Dat je het niet aankan.
Dus pas je je aan. Weer. Je gaat mee in wat de groep vindt, wat er van je gevraagd wordt, ook als je vanbinnen iets anders voelt of zou willen. Je zegt "geen probleem" terwijl er wel een probleem is. Je knikt, terwijl je eigenlijk iets anders wilt zeggen. En elke keer dat je dat doet, ga je een stukje verder over je eigen grens, zonder dat iemand het ziet. Behalve jij.
De angst om niet goed genoeg te zijn, te falen, om als lastig of onbekwaam gezien te worden: die stuurt meer van je gedrag dan je zou willen toegeven. En misschien voel je het al langer: dat dit je energie kost. Niet in één klap, maar stukje bij beetje, jaar na jaar. Misschien voel je je nu al leeg, kort lontje, lopend op je tandvlees. Misschien is het al zo ver gekomen dat je denkt: tot hier en niet verder.
Als dat zo is: dit is het moment. Niet om nog harder te werken en vol te houden, maar om eindelijk naar jezelf te gaan luisteren. Voor het te laat is. Hoe lang doe je dit al? Één jaar? Drie jaar? Wanneer is het genoeg?
Wat jij feilloos aanvoelt, mag gezegd worden!
Mijn kracht als coach is jou te leren luisteren naar wat je allang voelt, en dat vanuit rust en vertrouwen uit te spreken. Zodat je grenzen bewaakt, zichtbaar wordt met je inbreng, en de impact maakt die al die tijd in je zat. Niet door je aan te passen aan een stijl die niet de jouwe is, maar vanuit wie je werkelijk bent. Je gevoel en intuïtie zijn geen zwakte die je moet negeren om serieus genomen te worden, maar precies waar jouw kracht zit.