Rising Female Coaching
Jij weet wat er speelt
Nu leer je het ook zeggen
Je bent blij met je baan en de verantwoordelijkheden die je hebt. Je bent goed in je werk en dat wordt gewaardeerd. Maar je zit in een omgeving met sterke meningen waarin iedereen over elkaar heen buitelt om zijn zegje te doen. Je voelt feilloos aan wat er speelt en nodig is wanneer je met collega’s in overleg bent, maar je vindt het lastig om je ruimte in te nemen en jouw mening te laten horen. Je raakt gefrustreerd en onzeker, en je merkt dat je jezelf steeds kleiner maakt en zo verder weg gaat van jezelf. Je partner ziet je thuiskomen, moe, geïrriteerd, in je hoofd. Je bent er wel, maar eigenlijk ook niet. Je praat over werk, maar voelt je machteloos. Die versie van jezelf is dat wie je wilt zijn? Als je meer impact wilt maken en groeien in je carrière, en dat wil je, dan moet je zichtbaarder worden. Je bent er zo klaar mee om niet gehoord te worden, om niet te zeggen wat je werkelijk denkt en je onzeker te voelen, om steeds energie te verliezen...
Wat als dit niet jouw karakter is, maar een patroon dat je al jaren met je meedraagt, en dat gewoon nog niemand je heeft laten ervaren hoe je het kunt doorbreken?
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen. Je voelde aan alles dat iedereen ‘ja’ zei maar ‘nee’ gingen doen en toch benoemde je het niet. Onzeker of het wel klopte wat je voelde en bang om te veel tijd hiervoor te vragen. Daarnaast wil je baas het toch alleen maar over inhoud hebben. Je voelt je zo gefrustreerd!
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom benoem ik dit niet zelf? Zo stom van mezelf.”
Alles is onder controle
Je bent helemaal uitgeblust thuis, de spanning inmiddels gelukkig wel uit je lijf. De presentatie ging natuurlijk goed. Je hebt er ook zoveel tijd in gestoken. Je voelt dat de anderen dat helemaal niet hebben gedaan en die presentaties zijn ook prima ontvangen. Je begint te malen: “Waarom bereid ik me zo achterlijk goed voor en wil ik altijd voorkomen dat ik iets niet zou weten of verkeerd zal zeggen. Ik weet zeker dat ik de enige ben die dit doet. Ik wordt soms zo gek van mezelf.”
Moet ik toch kunnen
Je hoort je collega’s praten: dat ze al jaren ervaring hebben en succesvol meerdere projecten hebben gedaan, bla bla bla. Zelf ben je stil, je weet dat je ook wat moet zeggen, maar het voelt zo nep en onbelangrijk. Het schiet door je heen: “Waarom sla ik dicht en kan ik niet ook wat delen? Voor mijn functie wordt dit wel verwacht en ik zou dit toch onderhand gewoon moeten kunnen. Waarom doe ik dat toch niet?”
Dicht slaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom durf ik dit toch niet? Bang dat ze niet zullen luisteren en ik vervolgens dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Herken je dit?
Wat als je zo doorgaat?
Je bent er. Maar niemand ziet je echt. Terwijl jij na de vergadering nog nadenkt over wat je had kunnen zeggen, wordt je collega — die minder goed werk levert dan jij — volgend kwartaal gevraagd voor die leidersrol. Jij niet. Doorgroeien? Niet als je onzichtbaar blijft.
Je voelt het al aankomen: nog een beoordelingsgesprek waarin je jezelf kleiner maakt dan je bent. Nog een vergadering waarin jouw idee pas goed is als een ander het zegt. De angst dat ze je niet meer serieus nemen sluipt steeds vaker naar binnen. Dat je slecht beoordeeld wordt. Dat je functie op de tocht staat.
En diep van binnen is er ook nog de gedachte dat dit misschien gewoon is wie je bent. Dat je nooit die vrouw wordt die wél haar ruimte inneemt. Dat je ooit terugkijkt en realiseert: ik heb mezelf nooit echt laten zien.
Hoe lang doe je dit al? Één jaar? Drie jaar? Wanneer is het genoeg?
Wat jij feilloos aanvoelt, mag gezegd worden!
Mijn kracht is om jou te leren jezelf vanuit je eigen gevoel, met rust en vertrouwen onbelemmerd uit te spreken op je werk. Zodat je zichtbaar impact gaat maken met je inbreng. Omdat je als jonge ambitieuze vrouw nog maar aan het begin van je carrière staat en je jezelf wilt blijven ontwikkelen.