Van jezelf tegenhouden naar jezelf laten zien
Ben jij op je werk vaak de enige leidinggevende vrouw aan tafel?
Je bent trots op je werk en de verantwoordelijkheden die je hebt, het salaris is overigens ook fijn. Je bent een ervaren leidinggevende en werkt er hard voor, in een omgeving met sterke meningen, waar jij vaak de enige vrouw aan tafel bent. Je hebt een heldere mening en ziet haarscherp wat er nodig is, en je verbaast je er regelmatig over dat anderen dat niet ook zien. Je hebt altijd harder gewerkt dan je mannelijke collega’s om dezelfde waardering te krijgen en merkt de laatste tijd steeds vaker dat dit je niet meer de voldoening geeft die het eerder gaf. Je hebt nog veel meer te bieden en wilt dat dat gezien gaat worden, maar het lukt je maar niet om het echt anders te gaan doen. Je beseft dat jij hierin zelf de belemmerende factor bent.
Je ziet namelijk echt wel wat je doet: dat je je bij een beetje tegengas aanpast in wat je inbrengt, terwijl je mannelijke collega’s gewoon bij hun standpunt blijven. Dat je te lang bezig bent met de voorbereiding van een presentatie of met het nemen van een besluit, omdat je het helemaal goed wilt doen en het altijd beter kan. Dat je meer oppakt dan je agenda aankan, omdat je je verantwoordelijk voelt om het op te lossen als niemand anders het doet. Je hebt zelfs al het een en ander geprobeerd om dit te voorkomen en toch gebeurt het weer. Het lukt je niet om wat je ziet en wilt ook echt te doen. Je raakt dan zo gefrustreerd op jezelf. Met als gevolg minder impact dan je zou kunnen maken. En een enorm energielek. Iets dat je thuis ook nog een schuldgevoel geeft, omdat je er vaak niet bent, en als je er wel bent, met je hoofd nog op je werk zit.
Hard werken is het probleem niet, dat past wel bij je, maar je wilt verder en beseft dat je het echt anders moet gaan doen als je een volgende stap wilt zetten. Hoe lang ga jij jezelf nog tegenhouden?
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen toen iedereen ‘ja’ zei maar je al wist dat ze ‘nee’ gingen doen. Je gaf het ook aan en stelde nog vragen, maar je mannelijke collega's waren zo overtuigend dat je het hebt laten gaan. Toch te bang om te veel tijd in te nemen en gedoe te veroorzaken. Je baalt er echt van.
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom laat ik dit weer over mijn kant gaan? Zo stom van mezelf.”
Te goed voorbereid
Je hebt de presentatie goed voorbereid en je stond weer als een huis. Je had je echter zo voorgenomen om deze keer niet tot laat in de avond aanpassingen te doen, te vertrouwen op je kennis en dat het ook o.k. is als je een antwoord niet weet. En toch sloop dat stemmetje naar binnen dat je je net iets beter moest voorbereiden, dat er extra scherp naar jou gekeken zou worden. Thuis, op de bank, besef je dat dit onzin is, dat je presentatie zonder die extra uren evengoed prima zou zijn ontvangen. Je begint te malen: "Waarom trap ik toch weer in deze vuilkuil, heb ik het gevoel dat ik het altijd feilloos moet doen?".
Toch nog even erbij doen
Aan het einde van het overleg wordt er gevraagd wie dit erbij kan pakken. Het blijft stil. Jij weet dat je agenda al overvol zit, dat je geen ruimte meer hebt. Je voelt de blikken en toch blijf je stil. Nu mag iemand anders een keer. Wanneer je vervolgens direct gevraagd wordt om het op te pakken voel je je toch verantwoordelijk, denk je: "als ik het niet doe blijft het liggen en het is wel belangrijk". Onderweg naar huis denk je: "Waarom voel ik me nu weer verantwoordelijk terwijl niemand anders dat blijkbaar heeft? ".
Dichtslaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom stel ik dit weer uit? Bang dat ze het niet serieus nemen en ik bij de minste weerstand dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Klinkt dit bekend?
Wat als je zo doorgaat?
Op het oog blijft het lang goed gaan. Je haalt je targets, je staat je mannetje, niemand die aan je twijfelt. Maar vanbinnen groeit de frustratie. De angst om niet goed genoeg te zijn, om alsnog te falen, om als lastig of onbekwaam gezien te worden: die stuurt meer van je gedrag dan je zou willen toegeven. En misschien voel je het al langer: dat dit je te veel energie kost en je geen volgende stap kunt zetten totdat je dit hebt opgelost. Dat je op deze manier aan je max zit, terwijl je ambitie nog altijd zoveel groter is. Dat dit het niet waard is: je thuis zo schuldig voelen, je leeg voelen en geen plezier meer hebben in je werk zoals vroeger. Misschien is het al zover gekomen dat je denkt: tot hier en niet verder.
Als dat zo is: dit is het moment. Niet om minder hard te werken, maar om te doen wat je al weet, te gaan zeggen wat je al ziet, te kiezen voor wat echt impact heeft en daar het verschil mee te maken. Voor het te laat is. Hoe lang doe je dit al? Eén jaar? Drie jaar? Wanneer is het genoeg?
Het echt anders doen begint niet met alleen een handige tip. Het begint hier.
Een goede tip helpt je totdat er weerstand komt in het overleg na jouw inbreng. Daarna doe je weer wat je altijd doet. Je knikt alsnog 'ja', je zegt "ik pak het wel op" en in de auto naar huis bedenk je wat je eigenlijk had willen zeggen. Niet omdat je het niet weet. Je ziet scherp wat er nodig is. Wat je mist is erop durven acteren, juist op het moment dat het erop aankomt. Daar gaan we mee aan de slag. Ben je klaar om te beginnen?
Verander weten in doen
Ik help je om te vertrouwen op wat je allang doorhebt, en het dan ook gewoon te doen. Rustig bij je standpunt blijven, zonder drie keer na te denken of het misschien toch niet klopt. Zodat je in het overleg erbij blijft dat het plan niet haalbaar is, niets oppakt wat niet bij jou hoort terwijl je agenda al vol staat, en je jouw idee niet meer als het briljante plan van een collega voorbij hoort komen. Niet door harder of zakelijker te worden, of door de stijl van je collega's over te nemen. Wel door te gaan doen wat je al weet en te gebruiken wat je al in je hebt: je merkt in elk overleg wat er speelt, wat de organisatie nodig heeft en waar het schuurt. Dat is een gave die je niet moet wegstoppen. Het is precies wat jou goed maakt in je werk.