Ben jij op je werk vaak de enige leidinggevende vrouw aan tafel? En bereik je daar minder dan je in je hebt?
Je hebt tien, vijftien jaar keihard aan je carrière gewerkt, als vrouw in een omgeving waar vooral mannen werken, en je staat er. Je hebt een heldere mening en ziet haarscherp wat er nodig is. En toch maak je je steeds kleiner dan je eigenlijk bent.
Bij een beetje tegengas zwak je je punt alvast wat af, terwijl je mannelijke collega’s gewoon bij hun standpunt blijven. Die presentatie loop je nog een keer door, en nog een keer, omdat het altijd beter kan. Je zegt 'ja' tegen nog een klus, omdat niemand anders het oppakt terwijl je wel weet dat die klus niet meer bij je rol past.
Je ziet het zelf ook wel gebeuren, je hebt er al meerdere trainingen over gehad, en toch doe je het weer. En dat kost je meer dan je lief is: minder impact dan je zou kunnen maken, een energielek waardoor je ‘s avonds thuis met je hoofd nog op je werk zit, en het knagende gevoel dat er zoveel meer in je zit dan anderen nu zien.
Want je wilt verder, en je wilt dat wat je erin stopt ook de waardering krijgt die het verdient.
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen toen iedereen ‘ja’ zei maar je al wist dat ze ‘nee’ gingen doen. Je gaf het ook aan en stelde nog vragen, maar je mannelijke collega's waren zo overtuigend dat je het hebt laten gaan. Toch te bang om te veel tijd in te nemen en gedoe te veroorzaken. Je baalt er echt van.
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom laat ik dit weer over mijn kant gaan? Zo stom van mezelf.”
Te goed voorbereid
Je hebt de presentatie goed voorbereid en je stond weer als een huis. Je had je echter zo voorgenomen om deze keer niet tot laat in de avond aanpassingen te doen, te vertrouwen op je kennis en dat het ook o.k. is als je een antwoord niet weet. En toch sloop dat stemmetje naar binnen dat je je net iets beter moest voorbereiden, dat er extra scherp naar jou gekeken zou worden. Thuis, op de bank, besef je dat dit onzin is, dat je presentatie zonder die extra uren evengoed prima zou zijn ontvangen. Je begint te malen: "Waarom trap ik toch weer in deze valkuil, heb ik het gevoel dat ik het altijd feilloos moet doen?".
Toch nog even erbij doen
Aan het einde van het overleg wordt er gevraagd wie dit erbij kan pakken. Het blijft stil. Jij weet dat je agenda al overvol zit, dat je geen ruimte meer hebt. Je voelt de blikken en toch blijf je stil. Nu mag iemand anders een keer. Wanneer je vervolgens direct gevraagd wordt om het op te pakken voel je je toch verantwoordelijk, denk je: "als ik het niet doe blijft het liggen en het is wel belangrijk". Onderweg naar huis denk je: "Waarom voel ik me nu weer verantwoordelijk terwijl niemand anders dat blijkbaar heeft? ".
Dichtslaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom stel ik dit weer uit? Bang dat ze het niet serieus nemen en ik bij de minste weerstand dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Klinkt dit bekend?
Wat als je zo doorgaat?
Als je geen oplossing vindt, dan vervaagt je ambitie. Langzaam - maar je voelt het nu al. De lol in je werk verdwijnt, je bevlogenheid is weg en op een dag blijft er niets anders over dan volhouden. Op wilskracht. Met alleen je dikke salaris als beloning.
Meer is er niet over.
Het echt anders doen begint niet met alleen een handige tip. Het begint hier.
Een goede tip helpt je totdat er weerstand komt in het overleg na jouw inbreng. Daarna doe je weer wat je altijd doet. Je knikt alsnog 'ja', je zegt "ik pak het wel op" en in de auto naar huis bedenk je wat je eigenlijk had willen zeggen. Niet omdat je het niet weet. Wat je mist is erop durven acteren, juist op het moment dat het erop aankomt. Daar gaan we mee aan de slag. Ben je klaar om te beginnen?
Verander weten in doen
Ik help je om te vertrouwen op wat je allang door hebt, en het dan ook gewoon te doen. Rustig bij je standpunt blijven, zonder drie keer na te denken of het misschien toch niet klopt. Zodat je in het overleg erbij blijft dat het plan niet haalbaar is, niets oppakt wat niet bij jou hoort terwijl je agenda al vol staat, en je jouw idee niet meer als het briljante plan van een collega voorbij hoort komen. Niet door harder of zakelijker te worden, of door de stijl van je collega's over te nemen. Wel door te gaan doen wat je al weet en te gebruiken wat je al in je hebt: je merkt in elk overleg wat er speelt, wat de organisatie nodig heeft en waar het schuurt. Dat is een gave die je niet moet wegstoppen. Het is precies wat je goed maakt in je werk.