Van weten naar doen, en de stap zetten waar je allang klaar voor bent
Ben jij op je werk vaak de enige leidinggevende vrouw aan tafel?
Je hebt tien, vijftien jaar keihard aan je carrière getimmerd. En als vrouw in een omgeving waar vooral mannen werken, is dat geen vanzelfsprekendheid. Maar jij staat er. Je bent een ervaren leidinggevende, trots op je werk en de verantwoordelijkheden die je hebt, en het salaris is overigens ook fijn. Je hebt een heldere mening en ziet haarscherp wat er nodig is, en je verbaast je er regelmatig over dat anderen dat niet ook zien. Je hebt altijd harder gewerkt dan je mannelijke collega’s om dezelfde waardering te krijgen. Eerst dacht je: 'ik moet er nog inkomen'. Vervolgens: 'ik moet mijn senioriteit nog bewijzen'. En nu denk je: 'maar dat heb ik toch allemaal?'. Ook merk je de laatste tijd steeds vaker dat je werk je niet meer de voldoening geeft die het eerder gaf. Je hebt nog veel meer te bieden en wilt dat dat gezien gaat worden, maar het lukt je maar niet om het echt anders te gaan doen. En je beseft dat jij hierin zelf de belemmerende factor bent.
Hard werken is het probleem niet, dat past wel bij je. Het zit ‘m in hoe je het doet. Je ziet namelijk echt wel wat je doet. Dat je je bij een beetje tegengas aanpast in wat je inbrengt, terwijl je mannelijke collega’s gewoon bij hun standpunt blijven. Dat je te lang bezig bent met de voorbereiding van een presentatie of met het nemen van een besluit, omdat je het helemaal goed wilt doen en het altijd beter kan. Dat je meer oppakt dan je agenda aankan, omdat je je verantwoordelijk voelt om het op te lossen als niemand anders het doet. Je hebt zelfs al het een en ander geprobeerd om dit te voorkomen, en toch gebeurt het weer.
En dan raak je zo gefrustreerd op jezelf. Met als gevolg minder impact dan je zou kunnen maken. En een enorm energielek. Iets dat je thuis ook nog een schuldgevoel geeft, omdat je er vaak niet bent, en als je er wel bent, met je hoofd nog op je werk zit. Terwijl je verder wilt. En je wilt ook dat wat je erin stopt, er eindelijk tegen de juiste waardering uitkomt.
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen toen iedereen ‘ja’ zei maar je al wist dat ze ‘nee’ gingen doen. Je gaf het ook aan en stelde nog vragen, maar je mannelijke collega's waren zo overtuigend dat je het hebt laten gaan. Toch te bang om te veel tijd in te nemen en gedoe te veroorzaken. Je baalt er echt van.
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom laat ik dit weer over mijn kant gaan? Zo stom van mezelf.”
Te goed voorbereid
Je hebt de presentatie goed voorbereid en je stond weer als een huis. Je had je echter zo voorgenomen om deze keer niet tot laat in de avond aanpassingen te doen, te vertrouwen op je kennis en dat het ook o.k. is als je een antwoord niet weet. En toch sloop dat stemmetje naar binnen dat je je net iets beter moest voorbereiden, dat er extra scherp naar jou gekeken zou worden. Thuis, op de bank, besef je dat dit onzin is, dat je presentatie zonder die extra uren evengoed prima zou zijn ontvangen. Je begint te malen: "Waarom trap ik toch weer in deze vuilkuil, heb ik het gevoel dat ik het altijd feilloos moet doen?".
Toch nog even erbij doen
Aan het einde van het overleg wordt er gevraagd wie dit erbij kan pakken. Het blijft stil. Jij weet dat je agenda al overvol zit, dat je geen ruimte meer hebt. Je voelt de blikken en toch blijf je stil. Nu mag iemand anders een keer. Wanneer je vervolgens direct gevraagd wordt om het op te pakken voel je je toch verantwoordelijk, denk je: "als ik het niet doe blijft het liggen en het is wel belangrijk". Onderweg naar huis denk je: "Waarom voel ik me nu weer verantwoordelijk terwijl niemand anders dat blijkbaar heeft? ".
Dichtslaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom stel ik dit weer uit? Bang dat ze het niet serieus nemen en ik bij de minste weerstand dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Klinkt dit bekend?
Wat als je zo doorgaat?
Op het oog blijft het lang goed gaan. Je haalt je targets, je staat je mannetje, niemand die aan je twijfelt. En dus schuif je het nu eens anders doen steeds een stukje op. Volgende week. Na dit project. Als het thuis wat rustiger is. Intussen gaat die volgende functie naar de collega die er minder in stopt, maar wel gewoon zegt wat hij vindt. Natuurlijk heb je al eens aan een andere baan gedacht. Maar je weet ook: welke stap je ook zet, als jij het op dezelfde manier blijft doen, neem je dit gewoon mee. Dan zit je over twee jaar aan een andere tafel, in een andere organisatie, en loop je daar net zo leeg. En thuis kijken ze mee. Je kinderen zien hoe laat je binnenkomt en waar je met je hoofd zit. En ze zeggen het ook gewoon: “leuk hoor mam, maar zo ga ik het echt nooit doen”. Ondertussen worden ze groot.
Je ambitie verdwijnt niet in één keer. Die vervaagt. Tot je op een dag merkt dat je niet meer opbouwt, maar alleen nog volhoudt. Of tot je lijf de keuze voor je maakt. Als je dit herkent: dit is het moment. Niet om een tandje terug te schakelen, maar om te doen wat je al weet, te gaan zeggen wat je al ziet, te kiezen voor wat echt impact heeft en daar het verschil mee te maken. Voor het te laat is. Hoe lang stel je dit al uit? Eén jaar? Drie jaar? Wanneer is het genoeg?
Het echt anders doen begint niet met alleen een handige tip. Het begint hier.
Een goede tip helpt je totdat er weerstand komt in het overleg na jouw inbreng. Daarna doe je weer wat je altijd doet. Je knikt alsnog 'ja', je zegt "ik pak het wel op" en in de auto naar huis bedenk je wat je eigenlijk had willen zeggen. Niet omdat je het niet weet. Je ziet scherp wat er nodig is. Wat je mist is erop durven acteren, juist op het moment dat het erop aankomt. Daar gaan we mee aan de slag. Ben je klaar om te beginnen?
Verander weten in doen
Ik help je om te vertrouwen op wat je allang doorhebt, en het dan ook gewoon te doen. Rustig bij je standpunt blijven, zonder drie keer na te denken of het misschien toch niet klopt. Zodat je in het overleg erbij blijft dat het plan niet haalbaar is, niets oppakt wat niet bij jou hoort terwijl je agenda al vol staat, en je jouw idee niet meer als het briljante plan van een collega voorbij hoort komen. Niet door harder of zakelijker te worden, of door de stijl van je collega's over te nemen. Wel door te gaan doen wat je al weet en te gebruiken wat je al in je hebt: je merkt in elk overleg wat er speelt, wat de organisatie nodig heeft en waar het schuurt. Dat is een gave die je niet moet wegstoppen. Het is precies wat jou goed maakt in je werk.