Je weet allang wat je vindt. Waarom zeg je het dan niet?
Je bent trots op je werk en de verantwoordelijkheid die je hebt. Je werkt er hard voor, in een omgeving met sterke meningen, waar vooral mannen de toon zetten en analytisch en direct de norm zijn. Jij ervaart en voelt veel meer dan je laat zien, maar leerde vanzelf dat gevoel er in deze omgeving niet toe doet. Dus stel je het bij. Keer op keer, om serieus genomen te worden.
Je voelt feilloos aan wat er speelt in een overleg, wat een collega nodig heeft, waar de spanning zit. Maar je eigen ruimte innemen, je mening hardop laten horen, dat is een ander verhaal. Je denkt langer na, bereidt je beter voor, houdt je in, zegt ‘ja’ terwijl je ‘nee’ voelt. Je pakt meer werk op dan je zou willen. En ondertussen maak je jezelf, stukje bij beetje, kleiner.
Thuis zie je partner je binnenkomen: moe, geïrriteerd, ergens ver weg in je hoofd. Je bent er wel, maar eigenlijk ook niet. Je praat enthousiast over je werk, en voelt je vanbinnen leeg.
Is dit de versie van jezelf die je wilt zijn? Je bent er wel klaar mee om harder te werken dan je collega's, niet gehoord te worden, en uit onzekerheid niet te zeggen wat je werkelijk vindt en voelt.
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen. Je voelde aan alles dat iedereen ‘ja’ zei maar ‘nee’ gingen doen en toch benoemde je het niet. Onzeker of het wel klopte wat je voelde en bang om te veel gedoe te veroorzaken. Daarnaast wil je baas het toch alleen maar over inhoud hebben. Je voelt je zo gefrustreerd!
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom laat ik dit over mijn kant gaan? Zo stom van mezelf.”
Altijd goed voorbereid
Je hebt de presentatie extra goed voorbereid, veel tijd in gestoken. Niet omdat het moest, maar omdat je niet het risico wilde lopen dat iemand een vraag stelt waar jij het antwoord niet op weet. Thuis, eindelijk ontspannen, besef je dat je collega's er de helft van de tijd in staken en hun presentatie evengoed prima werd ontvangen. Je begint te malen: "Waarom heb ik het gevoel dat ik het altijd feilloos moet doen, terwijl een ander gewoon zijn ding doet en serieus genomen wordt?"
Nog even erbij doen
Aan het einde van het overleg wordt er gevraagd wie dit erbij kan pakken. Het blijft stil. Jij weet dat je agenda al overvol zit, dat je eigenlijk geen ruimte meer hebt. Maar je voelt de blikken, de stilte die langer duurt dan prettig is, en voor je het weet hoor je jezelf zeggen: "Ik pak het wel op." Weer. Onderweg naar huis denk je: "Waarom zeg ik niet gewoon dat het me nu even niet lukt? Waarom is stilte voor mij een signaal om te reageren, en voor een ander blijkbaar niet? "
Dicht slaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom durf ik dit toch niet? Bang dat ze het niet serieus nemen en ik vervolgens dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Herken je dit?
Wat als je zo doorgaat?
Op het oog blijft het lang goed gaan. Je haalt je targets, je staat je mannetje, niemand die aan je twijfelt. Maar vanbinnen ga je een steeds weer een stukje verder over je eigen grens, zonder dat iemand het ziet. Behalve jij.
De angst om niet goed genoeg te zijn, te falen, om als lastig of onbekwaam gezien te worden: die stuurt meer van je gedrag dan je zou willen toegeven. En misschien voel je het al langer: dat dit je energie kost. Niet in één klap, maar stukje bij beetje, jaar na jaar. Misschien voel je je nu al leeg, kort lontje, lopend op je tandvlees. Misschien is het al zo ver gekomen dat je denkt: tot hier en niet verder.
Als dat zo is: dit is het moment. Niet om nog harder te werken en vol te houden, maar om eindelijk naar jezelf te gaan luisteren. Voor het te laat is. Hoe lang doe je dit al? Één jaar? Drie jaar? Wanneer is het genoeg?
Wat jij feilloos aanvoelt, mag gezegd worden!
Mijn kracht als coach is jou te leren luisteren naar wat je allang voelt, en dat vanuit rust en vertrouwen uit te spreken. Zodat je grenzen bewaakt, zichtbaar wordt met je inbreng, en de impact maakt die al die tijd in je zat. Niet door je aan te passen aan een stijl die niet de jouwe is, maar vanuit wie je werkelijk bent. Je gevoel en intuïtie zijn geen zwakte die je moet negeren om serieus genomen te worden, maar precies waar jouw kracht zit.