Teams-overleg met de stuurgroep. Zes gezichten in beeld en een project dat al weken slecht draait. Jouw team staat klaar, maar kan niet verder zolang een andere afdeling niet levert. Jij zet je microfoon aan, benoemt wat de vertraging betekent, legt het uit en doet een voorstel om de knoop door te hakken. “Ja, goed dat je het noemt,” zegt de opdrachtgever, “maar dat valt toch nog wel mee?” Iemand anders knikt: “Dat komt wel goed.” En voor je het weet, gaat het gesprek alweer

Je zit in een vergadering, het is kwart over drie en de discussie is al even gaande. Je doet een goed voorstel om uit de impasse te komen. Er wordt geknikt, iemand zegt “hm-hm”, en het gesprek gaat gewoon verder. Tien minuten later zegt je mannelijke collega bijna hetzelfde, net met andere woorden, en opeens leunt iedereen naar voren: “Goed punt, laten we het zo gaan doen.” En jij denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei?” En even later: “Waarom laat ik dit weer over mijn k

Ja hoor, daar ging ik weer. Ik gaf een pitch en halverwege merkte ik dat mijn verhaal niet goed overkwam. Ik zag het aan van alles: blikken die afdwalen naar een scherm, iemand die zijn koffie pakt, een goedbedoeld aanmoedigend glimlachje van iemand. Mijn hartslag ging omhoog, ik voelde de kleur in mijn gezicht komen en wat deed ik: doorratelen, gewoon nog meer woorden gebruiken. Nog harder werken om het over te brengen, nog een voorbeeld erbij, nog een zijstraatje. Mijn verh

Ik zat in een online call, zag de minuten in beeld wegtikken en alle aandacht ging naar een vraag van een collega. Een goede vraag, en ik wilde het antwoord ook gewoon horen. Alleen had ik zelf ook nog een prangende vraag. En daar begon het twijfelen, want ik had al best wat vragen gesteld en de vraag van mijn collega was minstens zo relevant. Met nog maar twee minuten op de klok gooide ik hem er toch in: “Kan ik nog een vraag stellen? Ja, sorry dat ik zoveel vragen stel, en