Tijd voor verandering
Eindelijk zit je dan in die felbegeerde baan met grotere verantwoordelijkheden. Je bent goed in je werk en dat wordt gewaardeerd. Maar je hebt opeens ook te maken met een omgeving met sterke meningen waarin iedereen over elkaar heen buitelt om zijn zegje te doen. Je voelt feilloos aan wat er speelt en nodig is wanneer je met collega’s in overleg bent, maar vindt het lastig om je ruimte in te nemen en jouw mening te laten horen. Je raakt gefrustreerd en onzeker, en je merkt dat je jezelf steeds kleiner maakt en zo verder weg gaat van jezelf. Je bent er zo klaar mee om niet gehoord te worden, om niet te zeggen wat je werkelijk denkt en je onzeker te voelen, en de energie die je dit kost…
Herken je dit?
Buitengewoon scherp op de terugweg
Op weg naar huis weet je precies wat je had moeten zeggen. Je voelde aan alles dat iedereen ‘ja’ zei maar ‘nee’ gingen doen en toch benoemde je het niet. Onzeker of het wel klopte wat je voelde en bang om te veel tijd hiervoor te vragen. Daarnaast wil je baas het toch alleen maar over inhoud hebben. Je voelt je zo gefrustreerd!
BINGO: Briljant Idee Net Gezegd, nu Overgenomen.
Je zit in een vergadering en denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei? En waarom doet iedereen dan opeens alsof dit een briljant idee van hem is? En erger nog, waarom benoem ik dit niet zelf? Zo stom van mezelf.”
Alles is onder controle
Je bent helemaal uitgeblust thuis, de spanning inmiddels gelukkig wel uit je lijf. De presentatie ging natuurlijk goed. Je hebt er ook zoveel tijd in gestoken. Je voelt dat de anderen dat helemaal niet hebben gedaan en die presentaties zijn ook prima ontvangen. Je begint te malen: “Waarom bereid ik me zo achterlijk goed voor en wil ik altijd voorkomen dat ik iets niet zou weten of verkeerd zal zeggen. Ik weet zeker dat ik de enige ben die dit doet. Ik wordt soms zo gek van mezelf.”
Moet ik toch kunnen
Je hoort je collega’s praten: dat ze al jaren ervaring hebben en succesvol meerdere projecten hebben gedaan, bla bla bla. Zelf ben je stil, je weet dat je ook wat moet zeggen, maar je vindt dit zo nep en onbelangrijk. Het schiet door je heen: “Waarom sla ik dicht en kan ik niet ook wat delen? Voor mijn functie wordt dit wel verwacht en ik zou dit toch onderhand gewoon moeten kunnen. Waarom doe ik dat toch niet?.”
Dicht slaan
Je kan de slaap niet vatten en ligt weer eens te piekeren: “Hoe ga ik morgen aankaarten dat hun plan echt geen goed idee is. Ze zijn altijd zo zakelijk, analytisch en druk met zichzelf, maar dit vraagt een andere aanpak, dat moet ik duidelijk maken. Hoewel, misschien deze week toch nog maar even niet aankaarten, nog even wachten. Of toch niet, waarom durf ik dit toch niet? Bang dat ze niet zullen luisteren en ik vervolgens dicht sla. Zo stom van mezelf.”
Wat als je zo doorgaat?
Je bent niet meer zichtbaar noch hoorbaar. Doorgroeien is geen optie want je wordt niet gezien. Je vreest dat je helemaal niet meer serieus genomen wordt en uit je functie gezet, of erger nog ontslagen. Je schaamt je dat je het zo ver hebt laten komen. Geen uiting gevend aan jou eigen stem en kracht, verder vervreemd van je gevoel en intuïtie dan ooit.
