Het verschil tussen praten en jezelf echt uitspreken

Wanneer ik met vrouwen praat over jezelf meer uitspreken, krijg ik soms de reactie: "𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙙𝙖𝙩 𝙠𝙖𝙣 𝙞𝙠 𝙟𝙪𝙞𝙨𝙩 𝙝𝙚𝙚𝙡 𝙜𝙤𝙚𝙙, 𝙞𝙠 𝙗𝙚𝙣 𝙚𝙘𝙝𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙤𝙥 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙢𝙤𝙣𝙙𝙟𝙚 𝙜𝙚𝙫𝙖𝙡𝙡𝙚𝙣". En meestal klopt dat ook. Deze vrouwen zijn succesvol, intelligent en prima in staat om hun mening te geven. Maar als we verder praten, komt er vaak iets anders naar boven.

Ze werken al jaren in een omgeving waar de cultuur door anderen wordt bepaald, bijvoorbeeld in teams met vooral mannen. Ze hebben geleerd hoe daar gecommuniceerd wordt: wat wel werkt, wat niet werkt, wanneer je iets zegt en wanneer je beter even kan wachten. En zonder dat ze het doorhebben, zijn ze zich gaan aanpassen aan die context. Niet omdat ze zich niet durven uitspreken, maar omdat ze bepaalde dingen niet meer uitspreken: hun observaties over de samenwerking, hun gevoel bij een besluit, hun zorgen over de dynamiek in een team, hun intuïtie over wat er eigenlijk speelt. Precies de dingen waar veel vrouwen juist ontzettend sterk in zijn.

Dat is voor mij het verschil tussen kunnen praten en jezelf echt uitspreken. 𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗼𝗺 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴 ó𝗳 𝗷𝗲 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝘇𝗲𝗴𝘁, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗼𝗺 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴 𝘄𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗻𝗼𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗵𝗼𝘂𝗱𝘁. Want iedere keer dat je iets inslikt wat eigenlijk gezegd had moeten worden, ga je een klein beetje over je eigen grens heen. En misschien nog belangrijker: je ontneemt jezelf de kans om impact te maken met iets wat juist waardevol is.

Wat ik vaak terugzie, is dat het terugvinden van die stem niet alleen meer zichtbaarheid oplevert, maar ook meer energie, meer gelijkwaardigheid en meer rust. Omdat je niet langer bezig bent jezelf passend te maken binnen de context, maar jezelf weer meeneemt in de ruimte waarin je werkt.

Ik ben benieuwd: 𝙬𝙖𝙩 𝙞𝙨 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙞𝙟 𝙤𝙥 𝙟𝙚 𝙬𝙚𝙧𝙠 𝙧𝙚𝙜𝙚𝙡𝙢𝙖𝙩𝙞𝙜 𝙯𝙞𝙚𝙩, 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 𝙤𝙛 𝙚𝙧𝙫𝙖𝙖𝙧𝙩, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙖𝙡𝙩𝙞𝙟𝙙 𝙪𝙞𝙩𝙨𝙥𝙧𝙚𝙚𝙠𝙩?