Aan alle vrouwen: er is een reden waarom jouw stem minder serieus genomen wordt. En dat moet je serieus nemen.

Teams-overleg met de stuurgroep. Zes gezichten in beeld en een project dat al weken slecht draait. Jouw team staat klaar, maar kan niet verder zolang een andere afdeling niet levert. Jij zet je microfoon aan, benoemt wat de vertraging betekent, legt het uit en doet een voorstel om de knoop door te hakken. “Ja, goed dat je het noemt,” zegt de opdrachtgever, “maar dat valt toch nog wel mee?” Iemand anders knikt: “Dat komt wel goed.” En voor je het weet, gaat het gesprek alweer over iets anders.

Maar het valt niet mee. Je ziet de planning schuiven en je weet precies wat er gebeurt als er niets verandert. Na afloop klap je je laptop dicht en denk je: “Waarom moet ik zoveel moeite doen om serieus genomen te worden?” En misschien nog wel pijnlijker: “Waarom ga ik zelf ook twijfelen of het niet toch meevalt, maak ik het klein?”

Heel lang dacht ik dat het antwoord daarop vooral moed was. Steviger formuleren, korter en krachtiger zeggen wat er nodig is, en dan stoppen met praten: “Het valt niet mee. Zonder besluit vandaag staat mijn team volgende week nog steeds stil. Ik wil dat we nu afspreken wie dit oppakt.” En dat moet je ook gaan zeggen om serieus genomen te worden.

Dit patroon, dat jouw stem minder serieus genomen wordt, begint echter niet in dat Teams-overleg. Het is veel ouder dan dat, het is ingebed in de geschiedenis van de vrouw in Nederland en zit dieper dan je zou denken. Een stem die lange tijd niet meetelde, laat sporen na. Die zie je terug in de mensen die jouw zorgen zonder nadenken wegzetten als “valt wel mee”. En je ziet ze ook terug in jezelf, op het moment dat je gaat twijfelen aan wat je net zelf zo helder zag.

Hoe dat historische verleden doorwerkt in jouw overleg van morgen, daarover schrijf ik deze week in mijn nieuwsbrief. Wedden dat je na het lezen de volgende stuurgroep met andere ogen bekijkt, en jezelf ook?

Benieuwd? Schrijf je hier in: https://blozm.nl/inspiratie#nieuwsbrief