Aan alle vrouwen: het is niet jouw schuld dat je niet gehoord wordt. Maar het is wel jouw zaak.
Je zit in een vergadering, het is kwart over drie en de discussie is al even gaande. Je doet een goed voorstel om uit de impasse te komen. Er wordt geknikt, iemand zegt “hm-hm”, en het gesprek gaat gewoon verder. Tien minuten later zegt je mannelijke collega bijna hetzelfde, net met andere woorden, en opeens leunt iedereen naar voren: “Goed punt, laten we het zo gaan doen.”
En jij denkt: “Zei hij nu echt net wat ik ook zei?” En even later: “Waarom laat ik dit weer over mijn kant gaan?”
Want je kent het patroon. Het heeft zelfs een naam: 𝗵𝗲𝗽𝗲𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴. Een vrouw brengt een idee of voorstel in, het krijgt weinig aandacht, en dan zegt een man min of meer hetzelfde. Daarna wordt het idee ineens wél opgepakt. Je ziet het gebeuren en toch hou je je weer onnodig gedeisd.
Lange tijd dacht ik dat hiermee omgaan vooral een kwestie van durven was. Van iets harder praten, iets steviger gaan zitten, van weerwoord geven en zichtbaar maken waar het idee vandaan komt: “Fijn dat je mijn punt van net oppakt. Ik vul het nog even aan.”
Dit fenomeen, dat zoveel vrouwen herkennen, gaat echter veel verder terug in de tijd, en heeft diepe wortels in onze geschiedenis. En de impact daarvan, van geen stem hebben en niet serieus genomen worden, werkt nu nog door op de werkvloer. Bij je mannelijke collega, die jouw punt pas hoort als hij het zelf zegt. En ook bij jou, op dat moment waarin je het laat gaan.
Hoe die geschiedenis precies in jouw volgende overleg terechtkomt, lees je deze week in mijn nieuwsbrief. Ik denk dat je daarna net iets anders naar die vergadering kijkt, en naar jezelf.
Nieuwsgierig? Schrijf je hier in:
Opmerkingen