Ben jij ook zo'n fan van netwerkdiners?

Ze zag enorm op tegen dat netwerkdiner met haar baas. Gewoon niet haar ding, een hele avond met mensen die je niet kent, niet weten waar je het over moet hebben en tegelijk het gevoel dat je wel de juiste dingen moet zeggen, want je baas is erbij en je wilt jezelf toch goed neerzetten, het bedrijf vertegenwoordigen, je team ook.

Dan maar wegstoppen, niet meer aan denken, kijk wel als het zover is. Tot een paar dagen ervoor, en dan schiet het toch weer omhoog. Spanning, slechter slapen, prikkelbaar thuis en op het werk. En daar baalde ze dan ook weer van: waarom kan ik niet gewoon ontspannen zijn hierover? Ik ben hartstikke goed in mijn werk, mijn baas heeft me gevraagd om mee te gaan en toch...

Want wat het eigenlijk kostte was groter dan ze dacht. De energie die ging zitten in onderdrukken, wegduwen, piekeren, het de hele tijd toch in je hoofd hebben, die energie wilde ze daar helemaal niet aan besteden. Wat voor haar uiteindelijk werkte om dit anders te gaan doen bleek verrassend simpel: een kort gesprek vooraf met haar baas over verwachtingen, zich inlezen op het thema van de avond en een paar vragen bedenken waar ze oprecht in geïnteresseerd was. Het weten gaf rust. De spanning viel weg, het gepieker ook. En het diner? Dat was zowaar leuk geworden.

Dit is precies waar ik het vaak over heb met de vrouwen die ik begeleid. Niet over dat ene diner, maar over het patroon eronder. Want soms begint het met één uitdaging waar je zelf niet uit lijkt te komen, maar worden het er met de tijd meer en wordt je energie steeds minder, totdat je je afvraagt hoe je hier eigenlijk beland bent. Terwijl je ondertussen gewoon doorgaat, want er is geen ruimte om stil te staan bij wat het je eigenlijk kost en wat jij nodig hebt om weer met meer rust en vertrouwen jezelf te zijn.